NZOZ Kalmia

Prowadzimy rehabilitację pourazową, poudarową, w ostrych i przewlekłych zespołach bólowych układu ruchu.

Oferujemy:

Konsultacje lakarza rehabilitacji.

Zabiegi terapeutyczne:

• masaż, terapię manualną
• kinezyterapię, ćwiczenia w odciążeniu
• pole magnetyczne
• laseroterapię
• ultradźwięki
• elektroterapię

Zapewniamy atrakcyjne ceny. Prowadzimy dokumentację zabiegów, wystawiamy fakturę za przeprowadzone usługi (np. dla celów odszkodowawczych).

Rehabilitacja. Fizjoterapia w zespołach bólowych.

Ból jest najczęstszą dolegliwością z jaką spotyka się człowiek w ciągu swojego życia. Ból jest dotkliwą i nieprzyjemną reakcją emocjonalną na bodźce prowadzące do ostrego uszkodzenia tkanek. Stanowi sygnał ostrzegawczy mający chronić i zmuszać do unikania czynników uszkadzających. Leżący u podłoża bólu ciąg złożonych procesów zachodzących w nerwach obwodowych, rdzeniu kręgowym i mózgu nie jest do końca poznany. Jeżeli z nieznanych przyczyn ból trwa mimo usunięcia bodźca go wywołującego, traci on swą wartość adaptacyjną i może doprowadzić do poważnej niewydolności psychofizycznej.

Wymuszony przez postęp cywilizacyjny współczesny styl i tryb życia powoduje pojawienie się zespołów bólowych wynikających z przeciążenia struktur anatomicznych, jak: krążki międzykręgowe, stawy międzywyrostkowe, torebki stawowe, więzadła i więzozrosty kręgosłupa, stawy krzyżowo-biodrowe i mięśnie przykręgosłupowe.

Układ mięśniowy współdziała z układem nerwowym w utrzymaniu właściwej postawy ciała i zachowaniu właściwego wzorca ruchowego. Niewłaściwa koordynacja nerwowo-mięśniowa, której przyczyną jest zespół bólowy, zaburza czynności posturalne a to z kolei jeszcze bardziej nasila zespół przeciążeniowy, sprzyja rozwojowi choroby dyskowej i zwyrodnieniu stawów międzywyrostkowych. W ten sposób zamyka się błędne koło.

Mnogość zespołów bólowych oraz różnorodność ich przyczyn powodują, że procedury diagnostyczne i terapeutyczne stanowią problem interdyscyplinarny. Zajmują się nimi: neurolodzy, ortopedzi, reumatolodzy, ginekolodzy, balneolodzy, rehabilitanci. Ze względu na liczbę cierpiących pacjentów zespoły bólowe kręgosłupa są zaliczane do chorób cywilizacyjnych a liczba chorych z tymi dolegliwościami wciąż rośnie.

Ból jest odczuciem subiektywnym i nie ma żadnej obiektywnej metody jego pomiaru. Jego natężenie zmienia się u tej samej osoby zależnie od różnych okoliczności. Percepcja bólu jest w całości sprawą indywidualną. Można przyjąć, że im dłużej trwa ból, tym mniej prawdopodobne jest jego ustąpienie.

W większości chorób narządu ruchu punkty bólowe leżą w strukturach głębokich. Istotne jest odróżnienie pierwotnego punktu bólu od punktu bólu przeniesionego. Odróżnienie obu punktów jest istotne dla uniknięcia nieskutecznej i nieefektywnej terapii.

Ból ostry jest zwykłym objawem subiektywnym wywołanym przez czynnik uszkadzający a jego leczenie jest inne niż w przypadkach bólu przewlekłego. W zespołach bólu ostrego ustąpienie dolegliwości zależy od odciążenia i zapewnienia spoczynku uszkodzonym strukturom anatomicznym. Jest to postępowanie odwrotne do postępowania w zespołach przewlekłych, kiedy to dąży się do stopniowego uruchamiania chorobowo zmienionych obszarów. Ostry ból nie leczony w sposób zdecydowany może przejść w zespół bólu przewlekłego a walka z nim staje się zadaniem o wiele trudniejszy i zarazem frustrującym leczonego.

Zespoły bólów przewlekłych w przeciwieństwie do bólów ostrych przestają być tylko objawem a stają się zespołem chorobowym o pewnych cechach charakterystycznych. Trwający ponad 6 miesięcy przewlekły zespól bólowy stanowi wypadkową czynników organicznych i fizycznych wraz ze środowiskowymi i psychologicznymi. Nie stworzono dotąd powszechnie akceptowanego modelu patofizjologii bólu przewlekłego.

Celem leczenia bólu przewlekłego staje się poprawa jakości życia i sprawności funkcjonalnej pacjenta przy jednoczesnym zmniejszeniu lub modyfikacji bólu. Programy rehabilitacji pacjentów z przewlekłymi zespołami bólowymi nie skupiają się jedynie na zmniejszeniu poczucia bólu, ale kładą nacisk na poprawę funkcjonowania chorych. Ogólna ocena pacjentów musi obejmować ocenę aktywności w życiu codziennym, aktywności w warunkach domowych i w miejscu pracy a także zdolności ruchowe pacjenta takie jak: siedzenie, stanie, chodzenie poruszanie się. Często głównym wykładnikiem oceny staje się stwierdzenie jakie są możliwości pacjenta a nie stopień subiektywnych odczuć bólowych. Podczas leczenia bólu przewlekłego dąży się do zmniejszenia przyjmowanych leków, modulacji odpowiedzi bólowej, zwiększenia aktywności, poprawy funkcjonalności fizycznej oraz sytuacji psychosocjalnej i zawodowej chorego. Wszystkie wykorzystywane metody powinny dążyć do przywrócenia pacjentom takiego stanu czynnościowego jaki jest optymalny w granicach nadal istniejącego bólu czy innych ograniczeń fizycznych (szeroko pojęta rehabilitacja).

Rehabilitacja. Fizjoterapia w różnych okresach zespołów bólowych kręgosłupopochodnych.

Postępowanie fizjoterapeutyczne w zespołach bólowych kręgosłupopochodnych ma spełnić cztery zadania:

• znieść ból
• zmniejszyć stan zapalny
• rozluźnić odruchowo napięte mięśnie
• odbudować gorset mięśniowy i wypracować nawyk prawidłowej postawy ciała

Wybór metod kinezy- i fizykoterapii jest związany z okresem choroby.

W stanie ostrym, gdy chory pozostaje w łóżku zaleca się przeciwbólową terapię złożeniową, tj. przyjęcie takiej pozycji , w której mięśnie są rozluźnione. W czwartym-szóstym dniu włączamy łagodne ciepło egzogenne powodujące przekrwienie skóry i tkanek leżących bezpośrednio pod nią. Zwiększa to dowóz tlenu i substancji energetycznych do tkanek a usuwane są odpadowe produkty przemiany materii. Lepiej wchłania się wysiękowy płyn zapalny, zmniejsza się napięcie mięśniowe. Najprostsze metody to: poduszka elektryczna, termofor, suszarka do włosów - kilka razy dziennie po 15-20 minut np. na okolicę lędźwiowo-krzyżową. Stosuje się też ciepło wilgotne (kąpiele całkowite lub częściowe, okłady parafinowe), naświetlania solluxem a u chorych z nietolerancją ciepła - ewentualnie krioterapię.

W okresie podostrym można rozszerzyć zakres metod terapeutycznych o terapię rozluźniającą, elektroterapię i laseroterapię.

W okresie przewlekłym zaleca się: ultradźwięki, laseroterapię, magnetoterapię i konieczne są ćwiczenia wzmacniające gorset mięśniowy.

W rehabilitacji leczeniu fizjoterapeutycznym obowiązuje zasada: ćwiczenia lecznicze odpowiednio dobrane do okresu choroby i wydolności fizycznej chorego należy stosować zawsze, natomiast zabiegi fizykalne tylko niezbędne w dawkach tak dużych jak to jest konieczne i tak małych jak to jest możliwe. Zabiegi fizykalne stosowane miejscowo zawsze dają odpowiedź ogólnoustrojową, stosowane nieprawidłowo, w nadmiarze zwłaszcza w tych samych grupach czynników fizykalnych mogą działać szkodliwie.

Rehabilitacja. Profil działania wybranych zabiegów fizykoterapeutycznych.

• Ciepłoterapia: działa przeciwbólowo, przeciwzapalnie i rozluźnia napięcie mięśniowe.
• Sollux: działa przeciwbólowo i przeciwzapalnie.
• Laseroterapia: działa przeciwbólowo i przeciwzapalnie.
• Jonoforeza: działa przeciwbólowo i przeciwzapalnie.
• Prądy diadynamiczne: działają przeciwbólowo i pobudzają napięcie mięśniowe.
• Terrapuls: działa przeciwzapalnie i rozluźnia napięcie mięśniowe.
• Pole magnetyczne: działa wybitnie przeciwzapalnie.
• Ultradźwięki: działają przeciwbólowo i rozluźniają napięcie mięśniowe.
• Masaż: działa przeciwbólowo, może rozluźniać jak i pobudzać napięcie mięśniowe.
• Kinezyterapia: ma profil działania jak masaż ale poprawia ogólną sprawność i wydolność ruchową oraz wzmacnia gorset mięśniowy.